Królowa Jadwiga – opowieść o mądrości i sercu
W dalekim królestwie, gdzie słońce świeciło jasno, a kwiaty zawsze kwitły, mieszkała piękna królowa Jadwiga. Była znana nie tylko ze swojego uroku, lecz także z mądrości, która promieniowała z jej serca. Ludzie z całego królestwa przychodzili do niej po radę, a ona zawsze chętnie ich słuchała.
<p pewnego dnia, do pałacu przyszła mała dziewczynka imieniem Ania. Miała smutną minę i trzymała w rękach małego, zranionego ptaszka.
„Królowa Jadwigo, pomóż mi, proszę!” – zawołała Ania. „Znalazłam tego ptaszka w lesie, a on jest ranny. Nie wiem, co robić!”
Królowa Jadwiga uśmiechnęła się ciepło i podeszła do dziewczynki. „Nie martw się, Aniu. Zobaczmy, co możemy zrobić dla tego ptaszka.” Wzięła ptaszka delikatnie w swoje dłonie i spojrzała na niego z troską.
„Najpierw musimy go nakarmić i sprawdzić, jak poważne jest jego zranienie,” powiedziała królowa. „Przygotujmy mu bezpieczne miejsce w pałacu.” Razem z Anią przenieśli ptaszka do pięknej, zielonej altany w ogrodzie, gdzie królowa miała wiele kolorowych kwiatów.
Kiedy ptaszek odpoczywał, królowa Jadwiga i Ania zaczęły zbierać jedzenie dla niego. „Jak myślisz, co lubi jeść ptaszek?” – zapytała królowa.
„Może nasiona?” – odpowiedziała Ania. „Albo owoce?”
„Świetny pomysł!” – pochwaliła ją królowa. „Zobaczmy, co mamy w ogrodzie.” Razem znalazły kilka małych nasionek i kilka kawałków soczystych owoców. Ułożyły je w małej miseczce i podeszły do ptaszka.
Ptak powoli zjadł jedzenie, a królowa i Ania obserwowały go z radością. „Mam nadzieję, że szybko wyzdrowieje,” powiedziała Ania. „Chciałabym, żeby mógł znowu latać.”
„Każdy zasługuje na drugą szansę,” odpowiedziała królowa. „Musimy być cierpliwi i dać mu czas na odzyskanie sił.”
Minęły dni, a ptaszek coraz lepiej się czuł. Królowa Jadwiga i Ania dbały o niego z wielką miłością. Pewnego poranka, kiedy słońce wschodziło, ptaszek zaczął skakać po gałęziach w altanie.
„Patrz, Jadwigo! On już lata!” – krzyknęła Ania z radością. „Czy myślisz, że możemy go wypuścić?”
„Tak, myślę, że jest gotowy,” odpowiedziała królowa. „Ale najpierw musimy mu powiedzieć, jak bardzo go kochamy.”
Królowa wzięła do ręki ptaszka i powiedziała: „Drogi ptaszku, dziękujemy, że byłeś z nami. Teraz nadszedł czas, abyś wrócił do swojego domu na niebie.” Ania dodała: „Będziemy tęsknić za tobą!”
Królowa i Ania otworzyły dłonie, a ptaszek wzbił się w powietrze. Latał w kółko, a następnie poleciał w stronę słońca. „Wróci do nas, jeśli będzie potrzebował pomocy,” powiedziała królowa z uśmiechem.
Po kilku tygodniach, pewnego dnia w ogrodzie królestwa, Ania zauważyła coś na gałęzi. To był ten sam ptaszek, który wrócił! Przyniósł ze sobą mały listek. „Jadwigo, Aniu, spójrzcie!” – zawołała dziewczynka.
Królowa podeszła bliżej i zauważyła, że na listku były piękne rysunki przedstawiające inne ptaki i kwiaty. „To jego sposób na podziękowanie!” – powiedziała królowa, wzruszona.
„Jak pięknie!” – powiedziała Ania. „Możemy zrobić z tego obrazek w ogrodzie!”
Królowa i Ania postanowiły stworzyć piękne miejsce w ogrodzie, gdzie mogłyby przyjmować wszystkie ptaki, które potrzebowały pomocy. „Będziemy dbać o nie tak, jak my dbałyśmy o naszego ptaszka,” powiedziała królowa.
I tak królowa Jadwiga i Ania stworzyły wspaniałe miejsce, w którym wszyscy ptaszkowie mogli znaleźć schronienie i miłość. Królowa nauczyła Anię, że mądrość i serce są najważniejsze w życiu, a każdy mały czyn dobroci może zmienić świat na lepsze.
Od tego dnia, w ogrodzie królestwa panowała radość, a ptaki śpiewały piękne pieśni, dziękując królowej i Ani za ich serce i mądrość. I tak, w królestwie pełnym miłości, wszyscy żyli długo i szczęśliwie.