Księżniczka, która nauczyła się dzielić
W pewnym królestwie, wśród zielonych wzgórz i kwitnących łąk, mieszkała piękna księżniczka o imieniu Lila. Lila była bardzo kochana przez wszystkich, ale miała jedną małą wadę – nie lubiła się dzielić. Jej skarbiec był pełen drogocennych klejnotów, a pałac wypełniony zabawkami, ale każda rzecz, którą posiadała, była dla niej najcenniejsza.
<p pewnością, w tym królestwie żył również mały chłopiec o imieniu Jacek. Jacek był bardzo biedny, ale jego serce było pełne radości i energii. Każdego dnia biegał po wiosce, bawiąc się z innymi dziećmi, ale marzył o tym, aby móc bawić się zabawkami księżniczki Lili. Pewnego dnia, gdy Jacek grał w piłkę z przyjaciółmi, usłyszał dźwięk głośnych śmiechów dochodzący z pałacu.
„Co tam się dzieje?” – pomyślał Jacek. Postanowił podejść bliżej i zobaczyć, co się dzieje.
Kiedy dotarł do pałacu, zobaczył, że księżniczka Lila i jej dwór bawią się w ogrodzie. Były tam piękne kolorowe piłki, lalki i wiele innych zabawek. Księżniczka Lila była w centrum uwagi, a inne dzieci z pałacu otaczały ją w zachwycie.
„Jakie to wspaniałe! Muszę tam być!” – pomyślał Jacek.
Podszedł do ogrodzenia i zawołał: „Cześć, księżniczko Lilo! Czy mogę do was dołączyć?”
Lila spojrzała na niego z lekkim zdziwieniem. „Nie wiem, czy mogę cię wpuścić. Nie jesteś z naszego dworu, a my bawimy się tylko z przyjaciółmi.”
Jacek poczuł smutek, ale nie poddawał się. „Proszę, księżniczko! Chciałbym się bawić z wami. Mam wiele pomysłów na ciekawe zabawy!”
Lila jednak wzruszyła ramionami. „Nie wiem, czy to dobry pomysł. Moje zabawki są tylko dla mnie i moich przyjaciół.”
Jacek odszedł z ciężkim sercem, ale postanowił nie rezygnować. Codziennie przychodził pod pałac i obserwował, jak dzieci bawią się z księżniczką. Z czasem jednak zauważył, że zabawa nie była taka wspaniała, jak myślał. Księżniczka Lila często się nudziła, a dzieci wkrótce przestawały się nią interesować. W końcu nawet ona sama wydawała się smutna.
<p pewnością, pewnego dnia, kiedy księżniczka Lila siedziała na trawie, zmartwiona, Jacek postanowił podejść jeszcze raz. „Cześć, księżniczko Lilo! Czy jesteś smutna?”
Lila spojrzała na niego zaskoczona. „Czemu cię to obchodzi?”
„Bo widzę, że nie jesteś szczęśliwa. Może chciałabyś się z kimś podzielić?” – zaproponował Jacek.
Lila pokręciła głową. „Nie chcę się dzielić moimi zabawkami. To wszystko jest moje!”
Jacek uśmiechnął się. „Ale jeśli podzielisz się z innymi, możesz mieć jeszcze więcej radości! Wspólna zabawa jest znacznie lepsza niż zabawa w pojedynkę.”
W tym momencie księżniczka Lila zastanowiła się nad tym, co powiedział Jacek. Zdała sobie sprawę, że mimo wszystkich zabawek, które miała, nie czuła się szczęśliwa. „Może masz rację. Może powinnam spróbować.”
Księżniczka wstała i zawołała: „Hej, przyjaciele! Chodźcie, zagrajmy razem! Mam mnóstwo zabawek i chcę się nimi podzielić!”
Wszyscy dzieci pobiegły do niej z uśmiechami na twarzach. „Hurra!” – krzyknęły. Lila zaczęła rozdawać zabawki i zapraszać wszystkie dzieci do zabawy.
Wkrótce cała grupa bawiła się razem, a śmiech wypełnił ogród. Księżniczka Lila w końcu poczuła się szczęśliwa, widząc, jak wszyscy się cieszą. „To naprawdę wspaniałe, dzielić się z innymi!” – powiedziała z radością.
Jacek uśmiechnął się i odpowiedział: „Widziałaś? Wspólna zabawa jest znacznie lepsza!”
Od tego dnia księżniczka Lila nauczyła się, że dzielenie się sprawia, że radość jest większa, a smutek znika. Z każdym nowym dniem już nie tylko bawiła się sama, ale również zapraszała do zabawy wszystkich dzieci z królestwa.
I tak w królestwie znów zapanowała radość, a księżniczka Lila stała się ulubienicą wszystkich, ucząc ich, jak ważne jest dzielenie się i wspólna zabawa.
Na koniec dnia, Lila usiadła z Jackiem pod drzewem i powiedziała: „Dziękuję ci, Jacek. To dzięki tobie odkryłam, jak wspaniałe jest dzielenie się!”
„Zawsze możesz się dzielić, księżniczko! To sprawia, że wszyscy są szczęśliwi!” – odpowiedział Jacek, a ich przyjaźń stała się jeszcze silniejsza.
I tak żyli długo i szczęśliwie, ucząc innych, jak ważne jest dzielenie się i wspólna zabawa.